ao inicio inda era capaz de lembrar cada unha das historias. a do home que atopou a súa propia sombra esperando por el no alto do Faro. a da muller que envelenaba os espellos para que ninguén puidese volver mirar o pasado. a do neno que descubriu unha cidade enteira durmindo baixo as augas da ría de Arousa. a do cego que distinguía as cores polo arrecendo.
cada amencer interrompía o relato. cada serán retomábao exactamente no punto onde o deixara. nunca esquecía unha palabra. nunca repetía unha frase. pregunteille unha noite como era posible.
—as historias tamén teñen memoria.
pouco a pouco deixei de contar os días. os membros do Consello comezaron a observarme con estrañeza. dicían que xa nom interrompía aos embaixadores, que escoitaba ata o final antes de responder, que pasaba máis tempo paseando polos xardíns ca na sala do trono. mesmo Brea comentou unha mañá:
—a Súa Maxestade volve facer preguntas. durante anos só dabades respostas.
empezaron a suceder cousas difíciles de explicar. un muiñeiro asegurou que durante unha madrugada escoitara falar a moenda. ninguén lle creu ata que outro contou exactamente a mesma historia.
nunha aldea unha árbore empezou a dar bolboretas coloradas no canto de froita. os nenos xogaban arredor dela e os vellos negábanse a cortala.
un pastor afirmou que vira camiñar unha sombra sen dono entre as pedras dun castro abandonado. todos riron del.
ata que apareceron máis sombras.
—as vosas historias cambian o reino?
—nom. é o reino quen cambia as historias.
un dos dous estaba mudando. seus ollos parecían máis vellos. pregunteille cantos anos tiña.
—depende da historia.
ás veces falabamos antes de comezar o conto. o suficiente para que o silencio deixase de ser un inimigo.
souben que lle gustaba o arrecendo da terra despois da chuvia. que de pequeno quería ser mariñeiro. que aprendera a ler coa súa avoa.
nunca me falou do seu pai e eu tampouco lle preguntei. nunca me preguntou polo meu home. certas feridas só poden tocarse desde moi lonxe.
unha noite, cando marchou, decateime de que nom lembraba a cara do primeiro mozo que mandara matar. esforceime, pero foi inútil. logo tentei lembrar o segundo pero tampouco puiden. só permanecía diante de min o seu rostro.
souben o que estaba pasando. e tiven medo.
aquela mesma noite rematou cunha frase que nunca esquecerei.
—a xente de antes cría que a memoria vivía na cabeza. equivocábanse.
—onde vive?
mirou cara á ventá, onde a lúa iluminaba as ruínas da cidade morta.
—as historias. porque cando morre o último que recorda un feito, ese feito desaparece. pero cando alguén o conta …
—que ocorre?
sorriu. o seu sorriso era moi distinto do da primeira noite. máis triste, máis sereno.
—volve existir.
aquela noite durmín coa porta pechada. tamén no soño.
No hay comentarios:
Publicar un comentario