proxectos

5.11.26

comunicado de repulsa da asociación de cargos directivos de ies de GZ (ADDIGA) ante a agresión ao director do IES XOSÉ NEIRA VILAS de oleiros: máis respecto e seguridade nos centros educativos

a asociación de cargos directivos de ies de GZ (ADDIGA) quere facer pública a súa máis firme condena ante os graves feitos acontecidos o pasado venres IES XOSÉ NEIRA VILAS, onde o director do centro foi agredido por un familiar dun alumno.

consideramos que un acto desta natureza atenta directamente contra os valores que deben presidir a vida escolar e esixe unha resposta clara e unánime de toda a comunidade educativa.

estes feitos, inaceptábeis en calquera ámbito da sociedade, adquiren unha especial gravidade cando se producen no interior ou na contorna dun centro educativo, un espazo que debe ser sempre un lugar seguro, de convivencia pacífica, diálogo, aprendizaxe e respecto mutuo.

trasladamos todo o noso apoio, agarimo e solidariedade ao director agredido, así como a todo o equipo directivo, ao claustro do profesorado e á comunidade educativa do ies xosé neira vilas de oleiros nestes momentos difíciles, nun exercicio de solidariedade e apoio incondicional.

os equipos directivos e o profesorado desenvolven un traballo fundamental para o futuro da nosa sociedade, polo que ningunha discrepancia ou conflito no ámbito escolar pode xustificar xamais a violencia física nin verbal. cómpre, xa que logo, reafirmar a defensa da autoridade e da dignidade docente.

instamos ás administracións públicas e ás autoridades competentes a actuar coa máxima contundencia no ámbito legal e a poñer á disposición dos centros educativos todos os recursos necesarios para garantir a seguridade e a integridade física e moral dos profesionais da educación. a protección de quen exerce o seu labor nos centros educativos debe constituír unha prioridade.

reiteramos tamén a importancia de seguir promovendo a cultura da paz, o diálogo construtivo e o respecto ás institucións educativas e ás persoas que as representan. un chamamento que debe implicar a toda a comunidade educativa.

cómpre subliñar, ademais, que a educación é unha tarefa compartida que só pode desenvolverse plenamente desde a confianza mutua, a comunicación respectuosa e a corresponsabilidade entre as familias e os centros.

as familias son aliadas imprescindíbeis no proceso educativo dos seus fillos e fillas, e a súa colaboración leal e construtiva cos equipos directivos e co profesorado resulta fundamental para previr conflitos, reforzar os valores de convivencia e garantir o benestar do alumnado, fortalecendo así a colaboración entre as familias e os centros educativos.

a violencia nom ten cabida nos nosos institutos. desde ADDIGA seguiremos traballando conxuntamente na defensa da dignidade, da seguridade e do recoñecemento de todo o persoal directivo e docente de GZ.

 

5 de novembro de 2026.

xunta directiva de ADDIGA

texto adaptado por @xindiriz aos usos de cusanqueiro

morte de rei. crónica do rei Vermudo, e do que foi o seu enterramento

[nota do copista] dun códice moi estragado. onde nom se le, deixo [...] e sigo. o que vai ao carón do texto é culpa miña e nom do cronista.

do que se espera de ũa morte de rei

morte de rei é morte de gram honra. em leito de pano de ouro, cercado de bispos e de ricos-homens, com os filhos ajoelhados à cabeceira e o reino todo em pranto. corpo levado em andas sobre os ombros dos barões, cantam-se missas por mil dias, alça-se sepulcro que dure mais que as torres.

ca este foi aquel rei que passou o mar com gram hoste e venceu a batalha de Hastingas, e mandou alçar a torre de Londínio, e pôs contra os califas de Córdova ũu limes mui forte. por esta guisa a GZ se estendia da Gália até a áfrica e era escudo da cristandade contra os mouros. e per vinte e ũu anos teve dous reinos em ferro e em gram temor, e a sua voz fazia tremer os príncipes de além-mar.

[marg.] «en ferro e en gran temor». ok. spoiler: o ferro nom lle serviu de nada.

PERO NOM, SPOILER. NOM FOI ASÍ.

do que se achou em vez da pompa

em era de mil e cento e vinte e cinco anos, aos nove dias andados do mês de setembro, passou desta vida em Rotomago el-rei, após muitas semanas de door, por rotura nas tripas.

e assi como cessou de bafejar, a câmara ficou vazia. os seus filhos já cavalgavam: Fruela, a Britânia, a tomar o tesouro, e Ramiro andava pola Gália e pola Germânia. os ricos-homens fugirom a guardar as suas terras. e os homens de serviço, nom havendo vergonha do corpo, despirom-no das vestiduras, e das joias, e de quanta cousa havia de valia.

aquel que mandara a milheiros nom teve quem lhe fechasse os olhos. E NADIE LLE PECHOU OS OLLOS. QUEDOU EN PELOTAS NO CHAN.

[marg.] nadie lle pechou os ollos. en pelotas, o rei. apuntádeo para cando vos falen de gloria.

jouve el-rei assi, sem quem o guardasse, até que ũu cavaleiro de pouca valia, per nome Herluim de Contavila, se doeu dele e mandou que o embalsamassem e o levassem em barca polo Sequana abaixo até Cadomo, u el-rei fundara o moesteiro dos homens e u queria ser sepultado.

[marg.] herluim de contavila. o único que se doeu del. anótoo porque nadie máis o fixo.

mas quando o ataúde chegou a Cadomo, já o corpo se ia a podrecer.

do fogo

e entrando o cortejo na vila, acendeu-se ũu fogo, e cadomo ardeu. os que choravam el-rei deixarom o ataúde e correrom a matar as chamas. PRIMEIRO A CASA, DESPOIS O REI. PRIORIDADES.

[marg.] a casa primeiro, o rei despois. prioridades. e nom llo xulgo.

 e o corpo de Vermudo ficou na rua, e a vila toda arredor do seu moesteiro ardia. e só depois que o fogo foi vencido se começou, por fim, o ofício do enterramento.

do preço de ũu rei

dentro na eigreja, estando o ataúde ante o altar, ergueu-se de súpeto ũu home da terra, per nome Ascelim Arturez, e disse a grandes vozes:

—em nome de Deus, defendo que o corpo do espoliador seja cuberto com a terra da minha herdança!

e dizia verdade, ca parte do chão u se alçava o moesteiro fora tomada à sua linhagem por força. polo que o ofício se deteve, e monges e ricos-homens se afanarom a avir-se com ũu home que acabava de embargar, per direito, o enterro de ũu rei. PAGÁRONLLE SESENTA SOLDOS, CASH, E PROMETÉRONLLE CEN LIBRAS DE PRATA.

 [marg.] cash. sesenta soldos, ahí mesmo, e cen libras de prata á conta. ascelim, ídolo: foi o único que nom pediu perdón por molestar.

assi aquel a quem a Africa nom pôde deter foi detido no seu próprio funeral por ũa contenda de herdade que valia sessenta soldos!

do corpo que rebentou

e depois veu o enterro mesmo. ca Vermudo fora home de gram corpo, alto e largo e, na velhice, mui grosso. e o sarcófago de pedra que lhe aparelharom era pequeno de mais. o corpo, podre, inchara. e os monges ca o quigerom meter à força.

conta Orderico Vital, monge e cronista, o que entom aveo: que, empurrando eles, o ventre de Vermudo rebentou e a carne desfeita saiu pelo ar. e deu-se ũa vaga de fedor terríbel, insofríbel, E A XENTE SAÍU CORRIENDO DA IGREXA COMA SE NOM HOUBESE MAÑÁ. assi rebentou el-rei de GZ, e nom há em isto falsidade.

[marg., letra apresurada] literalmente. cero metáforas. confírmoo: copieino tres veces por se me equivocaba.

e foi tal o fedor que nem o incenso o podia encobrir. e uns desmaiarom, e outros vomitarom, e muitos fugirom da eigreja com gram espanto. aquel que fezera fugir os mouros fez fugir a sua própria corte. e os que ficarom enfiarom o que restava do corpo no túmulo o mais asinha que puderom, e disserom as orações a correr, e deram por findo o ofício.

[marg.] a tinta fai un borrón aquí. nom sei se foi o tempo ou se tamén vomitou o escriba.

e aquel que mudara dous reinos acabou o seu funeral em desastre, rebentado e fedorento, ante toda a sua corte.

do que ficou

o túmulo de Vermudo no moesteiro dos homens de Cadomo foi forçado muitas vezes. em era de mil e quinhentos e sessenta anos, os da eigreja abrirom-no, e dizem que o corpo inda era conhocíbel. em era de mil e seiscentos anos, nas guerras da fé, os calvinistas quebrarom o sarcófago buscando tesouro. nom no acharom, e espalharom os ossos, e levarom alguns por lembrança. e dizem que depois soldados britanos levarom outros pedaços.

o que se pôde ajuntar foi soterrado de novo em era de mil e seiscentos e oitenta anos, sob ũu monumento novo. mas esse memorial foi desfeito nos dias da revoluçom dos franceses, e os ossos foram lançados ao rio Olina.

ũu só osso, o da coxa, escapou e foi guardado. e no ano do senhor de mil e novecentos e oitenta e sete, nos novecentos anos da morte de Vermudo, foi soterrado outra vez sob ũa lápida singela de mármore, ante o altar maior de Cadomo.

assi aquel que conquistou a Britânia, e mandou fazer o livro do censo, e assentou os alicerces do poder galego além do mar, nom é hoje mais que ũu osso sob ũa pedra humilde. os seus homens despirom-no e foram-se. a vila do seu funeral ardeu. o seu enterro foi estorvado por contenda de terra. o seu corpo rebentou.

MORTE DE REI, DICÍAN. RESULTADO: UN ÓSO. GAME OVER

[marg., outra tinta, máis tarde] estiven en Cadomo. a lousa é real: lisa, sen retórica, un óso debaixo. game over, si, pero fíxenlle unha foto e dixen «descansa, tío». nom sei por que.

deturpación conxunta de @xindiriz & CLAUDE

arkivos

visitantes