grazas, Luís, por ter sido o meu amigo, por ter sido o noso amigo

@xindiriz

obra da nosa compañeira Mar García

con algúns versos deturpados de Jaime Gil de Biedma, Julio Cortázar e Octavio Paz

lalín, ies laxeiro, 16nov2019

I

vou comezar por contarvos q cando iamos xogar por aí

hai case séculos, era frecuente q estiveramos quentando, entrando a canastra, ensaiando o tiro, facendo a roda pertinente e cando te dabas conta chegaba luís e dicía:

‘pero ti viches q ben tiran os outros, e q altos q son. hoxe perdemos seguro’

e decatábaste q xa llo dixera a todos os do equipo.

el era así, precisaba contarlle a todos q iamos perder.

logo resultaba q gañariamos ou perderiamos pero el loitara coma un ‘fiera’ e raro era q nom tivera sido un dos mellores do partido

por iso, cando me tocou facer labores directivas nesta casa, souben ao instante q el me era imprescindíbel

eu tiña daquela cero experiencia pero el nom dubidou en arriscarse comigo e axudarme

luís era como un bálsamo para min e así tiramos sempre cara adiante

el sempre sabendo estar e sempre sabendo facer

despois daquelo seguimos compartindo algo de basket de curto e moito de barra de bar,

días de sol e días de chuvia, cousas de dicir e cousas de nom dicir, ata hoxe.

coido q se pode dicir q eramos, q somos,

máis q calquera outra cousa, amigos, bos amigos

nom ten explicación nim lla busco, quería a luís, quero a luís e punto

II

xa todos ides sabendo q a vida sempre vai en serio

pero iso comprendémolo pouco a pouco

queremos levarnos a vida por diante,

deixar pegada e marchar entre aplausos,

cremos q envellar, morrer son pouco máis q as dimensións do teatro

pero sempre pasa o tempo

e podería parecer q o final é o único argumento q ten esta obra

pero eu nom me vou resistir a ese parecer

porq luís nom querería iso.

inda q se fixera o malote usando o avatar de Darth Vader,

luís era luz e alegría e goce de vivir,

era man tendida e era teito acolledor

e sei q nos cafés, nos viños q nos queden, ao borde da noite,

Luís se vai erguer como esas voces ao lonxe q nos cantan e tan ben nos aquecen.

sei q seguiremos sendo irmáns do destino,

espantando as parcas, manténdonos a flote no medio de todos os remuíños. e pasándoa bem.

III

Luís, unha das túas cholas era q coas obras aproveitaramos para mudármonos á parte nobre do ies e a ti te deixaramos abaixo, nom se sabe moi ben en q submundo,

pero eu quero dicir q a parte nobre estaba onde ti estabas

e quen quede nesta casa debería, se ten algo de sentido, lembrar e render os honores q merecen o teu bo ser, o teu saber estar e o teu bo facer

para acabar, voume quedar con iso,

con iso e co sorriso q levabas a última vez q te vin

e coa ilusión q tiñas polas cousas q inda querías facer

e co brillo nos ollos cando falabas da túa Lucía

ti si q deixaches pegada e si q marchas entre aplausos
grazas, Luis, por ter sido o meu amigo, por ter sido o noso amigo