proxectos

Mostrando entradas con la etiqueta Michel du Cille. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Michel du Cille. Mostrar todas las entradas

21.3.20

medo


segundo algúns titulares grazas ao coronavirus temos descuberto que o ser humano só pode sobrevivir grazas á axuda e o esforzo colectivo.

e eu pregúntome, descubrímolo coa pandemia do sida nos 80s e 90s? nom, era cousa de maricóns, putas e drogatas. aprendemos algo coa pandemia do ébola en 2016? nom, era para negros e para os que viaxaban a países que nom debían. saímos aos balcóns a aplaudir polos afectados da crise de 2008? tampouco, era asunto de pobres.

nom nos enganemos, temos descuberto a colectividade só porque esta enfermidade zoupoulle de cheo á elite de occidente. todo eran risas cando estragaba vidas en China, nomsi? e precisamente pola democratización do virus estamos a ver como cae o rico, o branco, o hetero e o da 'derechita' covarde. así que, de súpeto, sentimos a ameaza e, de xeito automático, desencadéanse todos os mecanismos para poñernos a resgardo.

así temos descuberto esa suposta colectividade só porque somos unha enorme cabeza neoliberal que se move ao unísono e, se se toca a unha das súas compoñentes, derrúbase toda a pirámide. nom, isto nom é solidariedade colectiva, é puro medo.

se estamos unidos é porque estamos cagados de medo. porque con isto nom só están a morrer negros, maricóns, inmigrantes ou pobres. e porque, en realidade, nunca pensabamos que isto nos tocaría a nós, punta da pirámide do privilexio.

temos creado esta cadea de unión internacional porque por riba de todo nom nai ningún colectivo ao que botar a culpa e, ante a falta de cabezas de turco, facémonos cóxegas psicolóxicas e consolámonos uns a outros con resignación sen cichar merda pola boca.

o único que me gustaría é que esta crise nos sirva para facernos reflexionar, e nom só para organizar festivais musicais nos balcóns, tan necesarios para nom darnos tempo a pensar. se isto pode servir para algo, que sexa para que, cando salgamos desta, deixemos de facer ostentación dos nosos privilexios occidentais e miremos unha chisca cara as marxes.

texto orixinal de Carlos Barea (con perfil en facebook)
foto: Michel du Cille, doentes con ébola, Hospital Redemption nun dos suburbios máis pobres de Monrovia, Liberia
visto en 'no es nada personal' (facebook)
deturpación por @xindiriz

visitantes