a porta entreaberta (&xii): unha última vez

ningún dos dous puido durmir. tampouco precisamos palabras.

pode que a xente de antes tamén crera que algunhas cousas duran para sempre: as cidades, os reinos, as promesas. equivocáranse coma nós.

—cóntame unha última historia.

—xa a coñecedes.

—nom.

—si.

achegouse á ventá. a primeira alba xa debuxaba unha liña branca sobre os montes.

—é a historia dunha raíña que ignoraba que as portas e as feridas poden pechar. un día apareceu un rapaz. ao principio ela pensou que viña salvar a súa propia vida. mais en realidade viña salvar a dela.

mireino.

—e conseguiuno?

tardou en responder.

—iso só pode decidilo a raíña.

os gardas sempre chegaban á mesma hora. sempre chamaban tres veces. e sempre agardaban a miña orde.

os golpes soaron na porta. un. dous. tres. pero ninguén falou.

—queres volver mañá?

—levo mil e unha noites volvendo.

neguei coa cabeza.

—nom. esta vez pregúntocho como muller. nom como raíña.

pechou os ollos. durante un instante pensei que respondería. mais nom o fixo.

chamaron outra vez á porta. os gardas empezaban a impacientarse. levanteime e abrín eu mesma. o capitán inclinou a cabeza. levaba tantos anos cumprindo aquela mesma orde que xa non sabía vivir sen ela.

—Maxestade.

esperou. eu tamén.

—é libre.

o capitán ergueu lentamente a cabeza. ninguén se moveu. o corredor enteiro permaneceu inmóbil. como se precisase aprender unha lei nova.

—é libre —repetín.

o capitán apartouse sen dicir nada máis. el recolleu o pequeno libro e colocouno de novo no cinto.

pensei que se inclinaría, pero marchou e o son dos seus pasos esmoreceu polo corredor.

nom o seguín. quedei onda a ventá. o sol empezaba a erguerse sobre os montes e as ruínas da xente de antes brillaban por un instante coa mesma luz coa que brillan as pedras molladas despois de chover.

pola noite o vento que trae e que leva e tanta xente ten toleado sen remedio atravesa as pedras vellas da cidade, arremeda unha voz:

—Maxestade, queredes que vos conte unha historia?