Burrito e outras gatas

dreamstime

somos cinco e máis cinco gatas, e sospeito que elas saben perfectamente que somos nós os adoptados. 

quen pensa que manda na casa é María. ten ademais un talento extraordinario para atopar noivos adorábeis e outro aínda maior para rebentarlles o corazón ao cabo de pouco tempo, coma quen cansa de comer lumbrigante logo dunha semana e precisa un novo sabor que a relaxe.

 

as gatas chegaron unha detrás doutra. Gata, Morcega, Neves son negras, Pólvora é gris e Burrito semella filla dun gato bravo.

 

os meus decidiron —por suposto, sen me consultar— que cada un de nós sería responsábel emocional dunha delas;  como nas partillas das herdanzas, pero con máis pelo e máis cheiro a area mexada.

 

Gata é gordecha, un animal horizontal que pasa vinte horas ao día durmindo en posicións incompatíbeis coa calquera outra columna vertebral excepto a súa. Pólvora vive en estado de guerra preventiva contra, entre moitas outras cousas, as moscas, as bolsas, e os seus propios reflexos. Neves é a máis elegante, unha aristócrata que mira para nós coa mesma expresión coa que unha condesa decadente observaría desde a ventá do seu pazo como o lume devora os cuartos do servizo. Morcega é melancólica; pasa horas na ventá mirando cara fóra musitando sobre unha vida anterior.

 

e logo está Burrito, de quen son responsábel. segundo Lucas, de bebé, era un roliño de manta mexicana con patas.

 

todo ía razoabelmente mal ata que unha tarde sen sol María viu nas RRSS un vídeo sobre microtraumas felinos e decidiu que as gatas —sobre todo Burrito— precisaban atención psicolóxica especializada.

 

Gata pasou de ser un animal preguiceiro a padecer trastorno depresivo de baixa intensidade. Pólvora sufría agresividade reactiva vinculada á sobreestimulación ambiental. e a Morcego, que evalúa o mundo co abatemento dun monarca exiliado, diagnosticáronlle ansiedade existencial crónica.

 

e Burrito, Burrito converteuse no caso máis grave.

 

—está rara desde a castración —dicía María mentres a observaba unha psiquiatra nun documental escandinavo—. ademais, chamarse Burrito sendo femia puido provocarlle un conflito identitario. e ti, papá, coa túa actitude tampouco axudas nadiña.

 

—seguro que nom lle prestou a atención debida durante a nosa viaxe a Punta Cana. e así está a pobre agora que nom para de trabarse no rabo.

 

Burrito, allea a todo, esnacaba unha bolsa do Familia.

 

pero a teoría foi medrando. cada comportamento normal converteuse nun síntoma. se Gata rabuñaba o sofá, era unha conduta disruptiva derivada da frustración emocional. se Morcego desaparecía oito horas e volvía cheirando a gasóleo, era evasión disociativa. se Pólvora atacaba os cordóns das zapatillas, falábase xa de impulsividade patolóxica.

 

e se Burrito nos espertaba ás tres da mañá derrubando cadeiras pola casa adiante, aquilo nom era unha gata facendo cousas de gata: era hiperactividade compensatoria post-traumática.

 

Telmo, que probabelmente ten máis sentido común ca todos nós xuntos, preguntou un día:

 

—e nom pode ser simplemente que sexan gatas que fan cousas propias de gatas?

 

María mirouno con lástima, como se fose un troglodita incapaz de comprender a fondura da psique felina. nom me atrevín a defendelo e seguín lendo a Voz. o tema do día eran as repercusións económicas das decisións do Presidente Donaldo Trompeta alén do océano. o noso presidente, Rodríguez Beiras, reaccionara viaxando a China para pechar un novo acordo comercial que trouxera novas fábricas de coches eléctricos ao noso país, entre as críticas dos de sempre.

 

despois chegaron os tratamentos, feromonas relaxantes, música terapéutica para gatas sensíbeis, ou gotas naturais feitas en Finlandia que custaban máis ca o seguro do coche. Lucas tomou partido por María e decidiu colaborar facendo sesións de acompañamento emocional con Morcega; basicamente pasaban horas mirándose sen falar e intentando pestanexar o menos posíbel.

 

e mentres tanto, as gatas seguían facendo exactamente o mesmo de sempre.

 

unha noite, Burrito insistiu ata que a deixei durmir connosco na cama. arrebolouse, pequena e quente, contra min mentres María, no cuarto do lado, probabelmente escoitaba os audios dun outro ex-noivo  ao que bimbara coa escusa de que nom era máis ca un DJ fracasado e criptobro en bancarrota. sorrín, inda sabendo o que un sinte cando queda sen abeiro.

 

mirei para a gata, completamente allea a diagnósticos, etiquetas e explicacións clínicas. e pensei que quizais estamos facendo iso tamén con nós mesmos: converter cada tristeza nun trastorno, cada rareza nunha síndrome e cada dor nunha patoloxía que hai que resolver axiña.

 

Burrito abriu un ollo, bocexou e marchou cara á cociña para volver roubar xamón.

 

sospeitei que, sen dúbida, era a criatura máis leda daquela casa.