Lalín, 1682: arredor da fortaleza

Torre-fortaleza de Lalín
Faro de Vigo

en 1682, Lalín era pouco máis ca un pequeno conxunto de casas, hortas, camiños e terras de cultivo organizadas arredor dun elemento central: a fortaleza e torre pertencentes ao poderoso Conde de Lemos. grazas ao memorial presentado diante do rei Carlos II, coñecemos con relativo detalle como era aquel espazo e quen o habitaba.

a fortaleza constituía o auténtico corazón político e administrativo da xurisdición. nom era simplemente unha residencia señorial: nela atopábanse a audiencia, a cadea pública e as prisións da comarca. o alcaide, Jacinto Vázquez Taboada, exercía alí o control en nome do Conde de Lemos, administrando terras, cobrando rendas e supervisando os chamados diestros da torre, é dicir, as propiedades dependentes directamente da fortaleza. a presenza dun cárcere e dunha sala de audiencia revela ata que punto o poder señorial seguía estruturando a vida cotiá da GZ rural daquela época.

arredor da torre estendíase un pequeno tecido humano formado por escribáns, labregos, criados, taberneiros e foreiros. cada casa estaba vinculada a unha rede de contratos, foros e obrigas económicas. Simón de Lajosa, por exemplo, construíra unha casa nova preto da fortaleza e cultivaba unha horta e unha chousa aforadas polo alcaide. a cambio debía pagar cada ano oito ferrados de centeo. a terra non se entendía como unha propiedade libre, senón como un dereito condicionado pola dependencia señorial.

o espazo urbano organizábase tamén arredor dos camiños reais e da actividade económica. o río Bervia, coñecido daquela como río do Estanque e identificado hoxe coas Pontiñas, marcaba boa parte da paisaxe. próximo a el situábanse muíños, pontes e pequenas explotacións agrícolas. o escribán Rodrigo Fernández Gil vivía nunha casa de pedra con ventás e piso de lousa xunto ao Camiño Real, na ruta que comunicaba Donramiro con Lagazós. ao seu carón funcionaba unha taberna, rexentada por Gregorio Blanco, indicio de que a circulación de persoas e mercadorías xa xeraba unha certa vida social e comercial.

outro elemento fundamental era a feira. o día tres de cada mes celebrábase mercado nun campo cercado con tendas e murallas para expor os produtos. a feira actuaba como motor económico e como punto de encontro dunha sociedade fundamentalmente agraria. nun territorio disperso e ruralizado, estes mercados periódicos eran espazos de intercambio, negociación e relación social. resulta significativo comprobar como o campo da feira aparece integrado dentro das propiedades controladas pola fortaleza, reforzando a idea de que o poder económico e político permanecían estreitamente unidos.

as descricións do memorial permiten intuír tamén unha paisaxe moi distinta da actual. o territorio estaba formado por brañas, xesteiras, hortas, prados e herdades de pan levar, é dicir, destinadas ao cultivo de cereal. as lindes definíanse mediante referencias naturais e humanas: regatos, fontes, pontes, muros, camiños ou terras doutros veciños. a precisión coa que se detallan mostra a enorme importancia da terra nunha economía de subsistencia, onde cada ferrado cultivable tiña un valor esencial.

especial relevancia teñen os contratos forais mencionados no documento. o sistema de foros articulaba as relacións sociais e económicas da GZ moderna. o señor cedía o uso das terras a cambio dunha renda, normalmente pagada en especie: centeo, capóns ou outros produtos agrícolas. este modelo garantíalle ingresos constantes á nobreza mentres os campesiños aseguraban acceso á terra. porén, tamén consolidaba unha estrutura profundamente xerárquica e desigual.

o Lalín de 1682 aparece así como un espazo pequeno pero dinámico, situado entre o rural e o proto-urbán. a presenza de escribáns, camiños reais, feira periódica e administración xudicial indica que xa desempeñaba funcións comarcais relevantes, malia conservar unha dimensión modesta.

o valor do documento utilizado por Antonio Vidal reside precisamente nesa capacidade para devolverlle vida á historia local. máis alá das grandes guerras ou das figuras coñecidas, o memorial deixa ver a existencia concreta das persoas anónimas que habitaron Lalín hai máis de trescentos anos: o carcereiro que vivía dentro da torre, o taberneiro do Estanque, os labregos que cultivaban cereal ou os escribáns que administraban contratos e preitos. grazas a textos coma este, a historia deixa de ser unha abstracción e convértese nun espazo recoñecible, humano e próximo.

Referencias bibliográficas:

Archivo Histórico Nacional. Sección Nobleza, LEMOS, C. 1, D. 1. Apeos de los términos y propiedades de la mayordomía de Lalín y Deza en el reino de Galicia. Documento mandado realizar por Ana de Borja Centelles, nai e titora de Ginés Fernández Ruiz de Castro, Conde de Lemos.

Vidal Neira, Antonio (2016). “Lalín, año 1682”. Publicado 8out2016.

Historia de Galicia. Vigo: Edicións Xerais de Galicia.

A gran historia de Galicia. Santiago de Compostela: Editorial La Voz de Galicia.

Consello da Cultura Galega. Estudos e recursos sobre sociedade e territorio na Galicia moderna. Consello da Cultura Galega