hai quen di que sabemos cando é a nosa última travesía e que intuímos se regresaremos ou nom a porto.
pero todo iso son supersticións absurdas.
poderiamos verificar algo así se, por exemplo, atoparamos algunha bitácora que sobrevivira un naufraxio.
Manfredo levaba anos navegando en solitario, traballando para unha compañía galega contratada polo goberno chinés.
encontrárono dous mariñeiros filipinos que se achegaron ao seu barco, á deriva nom moi lonxe da illa de Arigara.
estaba inclinado sobre a mesa de navegación, coma se morrese de súpeto mentres escribía ou consultaba un mapa; coma se perdera as forzas e nom fose quen de erguer a vista para ver quen subía ao barco.
a calor, o vento seco e a sal do mar seguramente contribuíron a conservar as liñas da súa cara de xeito natural. todo semellaba intacto, as súas pertenzas, as fotos das nenas e unha carta a unha muller chamada Marta.
é extenuante ocuparme de todos os traballos do barco eu só. de escribir no diario os días que faltan para chegar a porto desde o punto de observación, de consignar que nom pasou absolutamente nada desde entón.
atópome ao oeste das Filipinas rumbo a Taiwan e boto de menos as nenas e releo unha e outra vez as cartas de Marta.
que son esas voces? por que nom podo erguer a cabeza? por que me sinto tan canso? que me está pasando?
imaxe, Dreamtime
copista, Helena - avoa, Flora - escrito rescatado, JS8743 - biblioteca, Ribeiro
No hay comentarios:
Publicar un comentario