e se de repente nom parara de nevar

un - no súper as etiquetas fuxían tanto que precisarían pasaporte se se lles ocorrera regresar.

porque aquelas letras, impertinentes e esquivas, rebeláranse difusas.

dous - agora, polas mañás, cando ergo a persiana, sempre remeda a melodía do corpo as cadernas dun galeón coma o de Manila.

nom hai público. pero se o houbese aplaudiría a langrear.

tres - as pernas advírtenme do meu atrevemento audaz e baril se dou tres pasos á carreira. prefiren que o autobús marche sen nós.

igual sospeitan que nunca me gustou moito compartir asento con descoñecidas.

catro - o espello delata as liñas de prata coma se o inverno nom chegara sempre a tempo abondo.

ata me sorprende o inconsciente e divertida que vai ser a nova estación.

cinco - as voces mergúllanse no mar e chámanme desde alá abaixo. e teño que orientarme pero a súa frecuencia obstínase en variar cada pouco.

improvisar xa nom garante saber cantas sílabas son.

seis - e descubrín que os porrais hai que aprecialos máis ao xeito: respirar, respirar, respirar.

e logo se iso seguir arranxándoos e quitar os piollos da lingua.

sete - tamén descubrín que na peonil as novas cores compiten por debuxar a aureola máis improvisada da rúa.

nom hai cámara que faga foto que as poida representar naquela pasarela.

oito - quéreme tanto a xente que os petos deciden imitala e póñense a facer bromas comigo. eu poño as chaves da casa no de atrás e cando as vou buscar diante da porta nom están.

mudáronse sen dicirme nada.

nove- se ata a calor me sube polo pescozo arriba coma un ascensor sen botóns e teño que sentarme un nada nun banco de balde que presta servizo instantáneo.

e o banco está frío nas coxas, sobre todo nas coxas.

dez - aquela noite, sen embargo, acabei nunha sala de cine e a película era misteriosa, un mundo de siluetas que me puxen a descifrar e completar.

tan entretida estaba que palpabreei e acenderon as luces da sala e as butacas seguían sendo case vermellas.

coda - cada segundo é unha aventura. inda que, bem pensado, todos os finais inclúen un suspiro e cóntanme que ao termo experiméntase sempre o mesmo sabor.

cusanqueiro

marchar e vivir

-Lucas, para xa con isto de tirar migalliñas de pan ao chan para que Gato as lamba.

foi o xesto inmediato de recollelo, sacudilo e bicalo -marrán que es, fillo- antes de metelo no cubo do lixo, agora repentinamente obediente.

paraliceime e sentín os pés espidos na neve e os dedos azuis. a barriga baleira e o medo.

 

outro día camiñando sen saber onde. os adultos borboriñaban, para darse azos, que a guerra estaba acabando pero ao día seguinte sempre volviamos ter diante unha estrada sen final.

 

caín e Flora axudoume.

 

-ti mira os meus pés, mira como se moven un detrás doutro. nom mires cara adiante, que nom te sobresalten nin os berros nin os cans nin os tiros. mírame a min e mira os meus pés. nom fagas caso de nada, nin de ninguén. mírame e mira os meus pés.

 

nalgún momento, pasados uns días os soldados xa nom falaban alemán e xa nom berraban nin golpeaban nin mataban a ninguén e apareceu unha cunca quente con caldo nas miñas mans e mirei a Flora.

 

-agora xa podes mirar o sol, ou as árbores, ou o que queiras. xa podes mirar o mundo.

 

lembraba que a xente tamén é capaz de chorar cando vin aquelas bágoas colosais baixando polas fazulas de Flora. nim sequera mamá chorara a tarde que soubemos que me levaban.

 

o mundo doume un nome novo, unha casa pequena, outra lingua que aprendín. estudei, traballei. coñecín homes que nom me repugnaban e ao pai de Lucas e Telmo.

 

-mamá, volve oh! xa estás outra vez mirando a ningures. nom me gusta que fagas iso.

 

-e a min nom me gusta que xogues con Gato dentro da casa. os cans teñen sitio abondo no xardín.

 

recollín o pan que quedaba no chan e expliqueille que a comida merece respecto e os que nom a teñen máis.

 

esa mesma tarde abrín a caixa de latón coas postais de Flora. fora costureira, tivera netos, e aprendera a rir outra vez. naquelas liñas contábame que acababa de ensinar á súa neta a facer pan, que as mans pequenas sempre lle lembraban algo que non sabía explicar.

 

cusanqueiro